ساعتها
 
میان تاریکی و نور
 
خوشحالی و غم

هر شبانه روز

در گذرند.

پیوسته در حرکت

میان سکته ها و نفس های شیرین 

سایه به سایه

از یکدیگر پیشی میگیرند و می گریزند

روشنی ها چه زود

ناپدید می شوند 

 حالا

قلبم به لرزه افتاده

چشم هایم از اشک خشکیده

و دردی مدام در من جریان دارد

سن و سال روی چهره ام اثر گذاشته و روحم

به تاریکی گراییده است.

 

 

ترجمه ی شعر از خودم

Rosa Staffiere